Vanuit de pastorie – week 48

Deze zondag is de laatste zondag van het kerkelijk jaar, ook wel eeuwigheidszondag, zondag voleinding of gedachteniszondag genoemd. Het is een moment van het jaar waarop wij de cyclus van Advent, Kerst, Goede Vrijdag, Pasen, Hemelvaart, Pinksteren afsluiten. D.V. volgende week is het al weer de eerste adventszondag. Het is goed om juist deze zondag na te denken over de eeuwigheid, over onze eigen sterfelijkheid, maar ook de eeuwige handen van God die ons dragen.
Afgelopen zondag herdachten wij het 60-jarig bestaan van ons wijkgemeente in de middagdienst. Vooraf was het mooi om elkaar te ontmoeten en beelden en teksten te zien van de rijke geschiedenis van de afgelopen jaren. Iemand vroeg mij achteraf naar de rol van ds. Tukker bij de totstandkoming van de zogenaamde Tukkerbijbel en vroeg zich af of dit niet dr. C.A. Tukker (neef van ds. W.L. Tukker) was. Toen ik het nazocht vond ik het bericht dat ‘onze’ ds. W.L. Tukker voorzitter was van de door het Nederlands Bijbelgenootschap benoemde commissie die verantwoordelijk was voor de herziening van de Statenvertaling in 1977. Zodoende werd deze vertaling later in de volksmond de ‘Tukkerbijbel’ genoemd.
In het Liedboek voor de kerken heeft gezang 320 het over het secundaire belang van een gebouw. Het zegt het als volgt:

God wil aan ons telkens weer tonen
dat Hij genadig is en trouw.
Dat Hij met ons samen wil wonen,
geeft ons de moed voor dit gebouw.
Maar niet met steen
en hout alleen
is ’t grote werk gedaan.
’t Zal om onszelve gaan.

Belangrijk om dat mee te nemen in alle onzekerheid van het leven. Het gaat uiteindelijk om Gods genade en trouw, die Hij aan ons wil tonen in tijden van vreugde en verdriet. Een gezegende eeuwigheidszondag toegewenst,

ds. Gert-Jan Codée