EMERITUSDAG

Van de Bond van Nederlandse predikanten kreeg ik een uitnodiging voor een bijeenkomst op woensdag 11 februari 2026. Op de kaart stond: De eindeloze emeritus… blijvend verbonden en verantwoordelijk? Ik vroeg me af of het zinvol zou zijn daarheen te gaan. Uiteindelijk besloot ik dat niet te doen. De volgende dag las ik in de krant een uitvoerig verslag van de dag. Daarbij viel mij op dat de inzet van emeriti blijvend hard nodig is, maar dat men hier niet zo gelukkig mee is. Enerzijds is dat te begrijpen. Als je steeds moet terugvallen op gepensioneerde dominees, omdat de instroom van jonge predikanten achterblijft, is dat zorgwekkend. Maar is het niet positief dat veel emeriti zich nog inzetten? Dit lijkt me een terechte vraag. Natuurlijk is het belangrijk dat iemand niet eindeloos doorgaat. In het verleden was daar soms sprake van. In Zierikzee werd in 1885 dr. Johannes Helder predikant. In 1905 werd hij emeritus, maar dat beviel hem niet. Na twee jaar liet hij zich opnieuw in Zierikzee beroepen (iets wat nu helemaal niet meer zou kunnen) en hij werkte door tot 1930, hij was inmiddels 91 jaar! Hem zou je inderdaad de ‘eindeloze emeritus’ kunnen noemen.

Is hij een voorbeeld om na te volgen? Volgens mij niet. Toen de dichter Nicolaas Beets oud werd, koos hij als devies: ‘doen door te laten!’ Hoewel hij zelf veel moeite had dit in praktijk te brengen, vind ik zijn stellingname getuigen van wijsheid.

met hartelijke groet, ds. H. de Jong