Als je soms de neiging hebt de dominee door elkaar te rammelen

Deze kop staat boven de column van Christine en Gerjanne, twee reformatorische dames, die wekelijks in de krant (ND) van zich laten horen. Ik vroeg me af waarom zij de dominee soms een aframmeling willen geven? Is het omdat hij veel te lang preekt? Of omdat hij vindt dat er voortaan geen tijd meer is voor het kindermoment?

Nee, het blijkt om iets anders te gaan, namelijk over ‘boosheid als zonde’. Ze zeggen eerlijk dat ze zelf soms zich boos maken, nog wel in de kerk!
Christine zegt: ‘Boosheid speelt bij mij heel erg op als een predikant het evangelie niet onvoorwaardelijk brengt. Het is verontwaardiging, omdat God tekort wordt gedaan.’ Soms heeft ze de neiging om weg te lopen, vertelt ze. ‘En soms heb ik de neiging om iemand door elkaar te rammelen (en te zeggen): ‘Jij hebt de taak om het evangelie te brengen, jij hebt de bevoegdheid, de volmacht. En je doet het niet! En je laat de mensen in onzekerheid daarover!’
Hier spreekt volgens mij heilige verontwaardiging uit!
Is dit soort boosheid zonde? De dames worstelen ermee, maar geloven dat woede ook een beschermingsmechanisme kan zijn. Daarin hebben ze naar ik meen gelijk. Bovendien voel ik helemaal met hen mee, want in de evangelieverkondiging gaat het om Gods grote barmhartigheid voor alle hoorders. Eerlijk gezegd mag iedere dominee blij zijn als er zulke oplettende vrouwen onder je gehoor zitten. Maar, dat moet ook gezegd worden: ze reageren wel heftig. Ik begrijp nu waarom Paulus zegt dat vrouwen in de gemeente beter kunnen zwijgen.
Soms heb ik, nadat ik een dienst heb geleid, ook weleens een gesprek met een hoorder. Een aframmeling heb ik letterlijk of figuurlijk nooit gekregen. Maar het blijft blijkbaar opletten. Toch goed dat er zulke betrokken hoorders zijn!

Met hartelijke groet,
Ds. De Jong