Een mooi gebed

Al langer geleden bezocht ik in het ziekenhuis een gemeentelid en na ons gesprek zou ik een gedeelte uit de Bijbel gaan lezen. Meestal vraag ik of andere patiënten mee willen luisteren en bidden. De persoon die in het bed naast mijn gemeentelid lag, zag er niet meteen als kerkganger uit. Een nadere beschrijving van hem zal ik achterwege laten, maar tot mijn verbazing legde hij meteen het tijdschriftje neer waarin hij zat te lezen en luisterde aandachtig. Daarna sprak ik een gebed uit om Gods zegen voor alle patiënten en voor de verpleeg-kundigen. Toen ik afscheid nam en ook hem een hand gaf, zei hij: ‘Dominee, dank u wel voor het mooie gebed.’ Dat vond ik opmerkelijk. Nooit eerder ontving ik een dergelijke reactie. Later sprak ik mijn gemeentelid. Hij stelde mij de vraag: ‘Wat dacht u toen u die man in het bed naast mij zag liggen? Dacht u: hij zal niet zitten wachten op het gebed van een dominee?’ Ik antwoordde: ‘Dat heeft u heel juist opgemerkt, want dat dacht ik inderdaad.’ Daarop kreeg ik te horen: ‘Je zou het niet zeggen, maar hij was heel gelovig’. Met andere woorden: Let niet op iemands voorkomen want dan kun je je erg vergissen.
Vaak zeggen mensen als we samen hebben gebeden: Dank u wel. Maar de uitspraak ‘dank u voor het mooie gebed’ zei alleen de man van wie ik het niet verwachtte.
Met hartelijke groet,
Ds. H. de Jong